Huidige honden lijken steeds meer op hun bazen. Muilkorven zijn derhalve niet te vermijden. Vermoedelijk zit aan elke kant van de lijn een drol op poten. De bijtdrempel is laag.
De luis laat zijn hond uit. Zijn Bello beweert:”ik heb een luis op mijn kont maar die luis heeft geen hond om zijn kont te krabben.” Deze bewering is als bewering juist. Ze is niet meer. Daarom is het onjuist om haar als beoordelingscriterium op te voeren.
Zo’n kettinghond bewaakt vooral zijn ketting. Ondanks dat velen door schaamte of door snobisme worden geremd, zijn er nog voldoende huisvaders over die hun grut met nauwelijks ingehouden proest vertellen dat het grote hondje op het kleine hondje zit, omdat het kleine hondje een beetje blind is, de weg niet meer weet en en de grote hond haar de goede kant opduwt. Er zijn Klaasjes, Aukjes en Dirkjes die dit soort vaders der schepping maar matig kan waarderen. Hun Lassie doet zoiets niet. Hun reu wordt altijd kort aan de lijn gehouden.”Hou je mond,” zeuren zij tegen de teef in hun mouw.
Volgens hondenliefhebbers is iedereen die op de rijkelijk bevuilde stoepen in een hondenhoop trapt een gelukkige vinder. Als deze liefhebbers de hondenstront in de hand weten te houden, mogen ze hun handen dichtknijpen. Kritisch signaleren, geen doekjes omwinden: die fase is gepasseerd. Bijtincidententen met fatale gevolgen daargelaten, is het resultaat van kleinschalig onderzoek niet onverdeeld ongunstig. Eigen veiligheid eerst klinkt het eerlijkst. Het maakt duidelijk dat bijtgrage honden niet alleen genotypische bepaald zijn, maar dat ook milieu-invloeden een doorslaggevende rol kunnen spelen.
Gemeenten zitten er trouwens fanatiek op.Er rijden mannetjes in auto’s rond die onverhoeds de uitlatende bezitter van een uitgelaten hond aanspreken. Men vraagt dwingend naar de aanwezigheid van het plastic zakje. Want daarin moet de hondenbezitter na het poepen van zijn dier het product van die activiteit opbergen. Naar keuze mag de hondenbezitter het met warme poep gevulde zakje mee naar huis nemen, of dit zakje in een daartoe bestemde bak deponeren.
Wie geen blauw zakje heeft, wacht berisping en bekeuring.Vandaar dat de gewetensvolle hondenbezitter altijd een vliesdun blauw plastic zakje bij zich draagt. Want de uitgelaten Rex of Bello moet altijd wel een keer poepen. En zo treffen we in natuurgebieden tegenwoordig vliesdunne plastic zakjes aan, gevuld met hondenpoep. Gewetensvol heeft de hondenbezitter de poep in de zak gedaan. Maar hij vond de daartoe bestemde bak voor de poep niet in het natuurgebied. Evenmin was hij van plan de hondenpoep mee naar huis te nemen. Dus liggen overal langs de paden in buitengebieden met poep gevulde vliesdunne blauw plastic zakjes. Waar eertijds een forse regenbui zorgde voor het snelle vergaan van de hondenpoep, ligt de hondenpoep nu veilig in een vliesdun blauw plastic zakje. Dat hoopt op.
(column www.macberlijn.nl/ augustus-september)